तू

फक्त आजच का दिवस तुझा…
प्रत्येक दिवसावर असतो तुझाच ठसा…
सकाळ असो वा संध्याकाळ…
तुझ्याशिवाय सरकत नाही काळ…

क्षणात पत्नी आई क्षणात…
अस्तित्व तुझे प्रत्येक रूपात…
अर्थ नात्यांचा आहेस तू…
तुच करशी नात्यांचा सांभाळ…

तू नाहीस तर अधुरा संसार…
संसाररूपी गाड्याचा तुच आधार…
विस्कटलेल्या नात्यांची…
तुच जोडशी माळ…

समजू नकोस स्वतःस अबला…
तुझ्यातच होती एक कल्पना चावला…
आदिशक्ती रूप तुझे…
वंदन तुला तिन्ही त्रिकाळ…

जयंत प्र. पोतदार

Advertisements

रंगबावरी

रंग तुझे आगळे…
कशी मी ओळखू कान्हा…
बदनाम मी राधा…
काय सांगू जना…

जगसोयरा तू हरी..
मी तुझी रंगबावरी…
शाम तू निळा सावळा…
कशी मी रंगू तुझ्याविना…

सावळ्या संध्याकाळी…
अशा या कातरवेळी…
सूर वाट पाहती मुरलीचे…
ओतून प्राण काना…

रंगात रंगून घे…
उधळून सर्व रंग ये…
ठेव रंग एकच मजसाठी…
शाम रंग मिळून उधळूया ना…

जयंत प्र. पोतदार

वर्ष

अजून एक वर्ष सरलं…
आठवणींच्या धाग्यात…
अनुभवांचं कडू गोड…
पर्व जुडलं…

उजाडताच दिवस सरला…
तोकडी रात्र चिंता उरल्या…
आव्हानांच धनुष्य पेलत…
आयुष्याचं लक्ष्य छेदलं…

सरते वय निसटते क्षण…
तृप्त जरी वाटे अतृप्त मन…
आशा निराशेच्या हिंदोळ्यावर…
जीवनाचं अस्तित्व झुललं…

आकाश तेच तिच माती…
जुनी काही नविन नाती…
जुन्या आठवणींवर…
कॅलेंडरचं अजून एक पान पडलं…

जयंत प्र. पोतदार

 

अधुरे चित्र

आठवणीत तुझ्या…
दिवस‌ किती सरले मोजताना…
माझी न मी उरले…
अधु-या चित्रात रंग भरताना…

रंग भरले मी…
तू दिलेल्या स्वप्नांना…
तुझ्या आठवणींची किनार…
मोरपिशी स्वप्न पंखाना…

तुझ्या गरुडपंखी कवेत…
सारे जग सामावताना…
आठवते तुझी भरारी अजूनही…
क्षितिजाचा वेध घेताना…

चित्र अधुरे तसेच ते आजही…
भरशील रंग तू कधीतरी परतूनी…
हीच आशा वेडी…
माझ्या चित्रातील रेघांना…

जयंत प्र. पोतदार

प्रेमगीत

विसरलीस तू जरी…
जागा प्रेमाची…
प्रेमगीताचा स्वर…
अजून मी विसरलो नाही…

स्वरांचे संगीत…
घाली रुंजी मनाशी…
सुरांचा साज अजून…
ओसरला नाही…

विसरलीस तू…
प्रेमगीत जरी…
गोडी रियाजाची…
मी विसरलो नाही…

भेटशील तू कधीतरी…
मैफिलीत सुरांच्या म्हणून…
गीतांचे शब्द तुझ्या…
एकटाच गुणगुणलो नाही…

जयंत प्र. पोतदार

प्रेमपत्र

धाडस नाही…
तेव्हा केले…
माझे प्रेम…
कागदावरच राहिले…

अव्यक्त प्रेमभाव …
मनी दाटलेले….
उतरवताच कागदावर…
हृदय हलके झाले…

विरून गेला बराच काळ…
नाही लागला तुझा ठाव….
कागदावरल्या शब्दांमधेच…
मी माझे प्रेम शोधले…

सापडताच अचानक…
कागद तो जीर्ण…
शब्द विटक्या शाईचे…
अधिकच गडद झाले…

जयंत प्र. पोतदार

पुळणावरची नक्षी

समुद्र किनारी…
लाटांची गाज…
बरेच दिवसांनी एकटाच …
ऐकत होतो आज…

पुसत होती…
नक्षी आठवणींची…
थडकूनी पुळणावर…
एक एक लाट…

शोधत होतो…
मारलेल्या रेघा दोघांनी…
उमटवून वाळूवर…
हृदयी कोरलेले तुझेच नाव…

पोकळीत शंखाच्या …
लावूनी एक कान…
घेत होतो तुझ्या…
पोकळ वचनांचा ठाव…

जयंत प्र. पोतदार

माझा चंद्र

चांदण्यात पौर्णिमेच्या…
मुखचंद्र मी पाहिला…
शीतल रात्रीस आज…
तुझाच ध्यास लागला…

स्पर्श तुझा मखमली…
हास्य टिपूर चांदणे…
केशरी दुधात चंद्र…
लाजून का विरघळला…

शोधताच प्रतिबिंब…
तुझेच आज सापडले…
चंद्रास आज पौर्णिमेच्या …
अस्तित्व कोडे का पडले…

लपूनी ढगाआड त्याने…
हळूच वेध घेतला…
सारूनी बट एकएक…
चंद्र मी ही पाहिला…

जयंत प्र. पोतदार

थडगे माणुसकीचे

नको आम्हा पूल…
चालेल विझलेली चूल..
दोन वेळच्या भाकरीची…
उगा कशाला भूल…

आयुष्य तुमचे किमतीचे…
जगणे आमचे किड्या मुंगीचे…
बुलेटचे वेध तुम्हा …
आम्हा मृत्यूचा पूल…

दिवस पडे कमी आम्हा…
शमविण्या पोटाची भूक…
तृप्त पोटी मानगुटी तुमच्या…
नाईट लाईफचे भूत…

मरण खरोखरच स्वस्त येथे …
अच्छे दिन स्वस्ताईचे…
शिवस्मारक; लोहपुरूषा शेजारी…
थडग्यात गाडा एकदाच माणुसकीचे भूत…

जयंत प्र. पोतदार

निष्क्रीयतेचे बळी

आज एलफिंस्टन रोडवर झालेल्या चेंगराचेंगरीची बातमी ऐकून मला बरेच वर्षांपूर्वी काळूबाईच्या जत्रेत झालेल्या चेंगराचेंगरीची आठवण झाली. दोन्ही ठिकाणी बळी गेले हे फारच वाईट झाले. काळूबाईचे बळी (अंध)श्रद्धेचे बळी होते परंतु आज घडलेली घटना ही अत्यंत चीड आणणारी आहे.

काळूबाईच्या जत्रेला जाणे; न जाणे हा सर्वस्वी ऐच्छिक निर्णय होता पण दोन वेळची पोटाची खळगी भरण्यासाठी जाणा-या चाकरमान्यांचे बळी जाणे ही अत्यंत निषेधार्ह गोष्ट आहे.

दोन्ही ठिकाणी प्रशासनाच्या अब्रूची लक्तरे वेशीला टांगली त्याचबरोबर जमावाची मानसिकताही या दुर्घटनेला थोड्या फार प्रमाणात जबाबदार आहे. काही मुठभर लोकांनी पसरवलेली अफवा, पावसामुळे झालेली कोंडी अशा अनेक विचित्र गोष्टींमुळे झालेल्या चेंगराचेंगरीत अनेक निष्पापांचे हकनाक बळी गेले.

पुलाची रुंदी केवळ सहा फूट त्यात पश्चिम आणि मध्य रेल्वे दोन्ही बाजूनी येणारा लोकांचा रेटा या गोष्टी वर्षानुवर्षे दुर्लक्षित करणारे प्रशासन व तथाकथित स्थानिक लोकप्रतिनिधींचे, स्थानकाचे सद्य नाव बदलून प्रभादेवी करण्यासाठी पाठपुरावा करण्याचा प्रयत्न सगळच हास्यास्पद. कोणत्याही स्थानकाचे नाव बदलून विकास होत नसतो, तोच पाठपुरावा त्यांनी मुलभुत सुविधांसाठी केला असता तर कदाचित ही वेळ आली नसती.

प्रशासनाला निदान एवढेतरी समजायला हवे होते की पुलाची लांबी आणि रुंदीचे व्यस्त प्रमाण हे कधीतरी निष्पाप लोकांच्या बळींचे निमित्त होऊ शकते?

सामान्य लोकांनी रस्त्यावरून चालावे तर खड्डयांचा बळी व्हावे, ट्रेननी जावे तर ह्या अशा घटना आणि आपले सरकार; आमदार खासदारांचे वेतन व भत्ते वाढविण्यात आणि फक्त पाच वर्षाचा कार्यकाळ पूर्ण केल्याबद्ल आजीवन निवृत्ती वेतन देण्यात मग्न.

येथे एक गोष्ट दखल घेण्यासारखी आहे कि सामान्य सरकारी नोकरदारांचे निवृत्ती वेतन, जे 2004 नंतर नोकरीला लागले आहेत ते बंद करण्यात आले आहे व सामान्यांच्या जीवावर मजा करणा-या लोकप्रतिनिधींना पाच वर्षे भ्रष्टाचार केल्याचे बक्षिस म्हणून आजीवन निवृत्ती वेतन ते सुद्धा करदात्यांच्या पैशांमधून. हाच पैसा जर अशा नाठाळांवर उडविण्यापेक्षा मुलभूत सुविधांसाठी वापरला तर सामान्यांचे आयुष्य थोड्या फार प्रमाणात सुखकर होण्यास मदत होईल. बुलेट ट्रेनला तर अनुल्लेखानेच मारलेले बरे.

मायबाप सरकारला माझी हात जोडून एकच विनंती कि सामान्य लोकांच्या सहनशक्तीचा अंत बघू नका, नाहीतर काळ तुम्हाला माफ करणार नाही.

जयंत प्र. पोतदार